cello

Deze cello maakte, samen met een Magnin-cello, deel uit van een kleine particuliere collectie die Het Muziekinstrumentenfonds in 1993 kon aankopen. De experts konden het destijds niet eens worden over de herkomst van deze cello. Het fonds maakt zelden mee dat de mening van experts zo ver uit elkaar ligt als bij dit instrument het geval was. Twee experts zagen er een Engelse cello in, een volgende expert was ervan overtuigd dat hij in Nederland gebouwd was en nóg een expert schreef het instrument met overtuiging toe aan de Italiaanse bouwer Ornato Gragnani. Het etiket van Gagliano dat zich in de cello bevond, werd door alle bouwers als vals bestempeld. Het toeval wil dat er in 2003 een reparatie aan de cello moest worden verricht. De Amsterdamse vioolbouwer die de reparatie uitvoerde, belde Het Muziekinstrumentenfonds en vertelde zeer opgewonden dat hij een cello van een andere klant op zijn werkplaats had gekregen waarvan het hout van het bovenblad uit exact dezelfde boom was gezaagd. Van die andere cello stond vast dat het een Lefebvre was, waardoor ook met zekerheid kon worden vastgesteld dat onze cello eveneens gebouwd is door J.B. Lefebvre. Kort na de aankoop in 1993 werd de cello in bruikleen gegeven aan de toenmalige solocelliste van het Radio Philharmonisch Orkest. Later speelden Sarah Wijzenbeek en Ella van Poucke enige tijd op de Lefebvre. Sinds 2010 is de cello in handen van Mascha van Nieuwkerk en vanaf 2019 is de cello bij Jobine Siekman.