vleugel

Deze vleugel werd in 2017 door een particulier aan Het Muziekinstrumentenfonds geschonken. Op onze vraag of zij iets meer kon vertellen over de achtergrond van de vleugel, schreef zij ons als volgt:

Het echtpaar Berger-De Graaf, zoals mijn ouders heetten, woonde in Utrecht en was erg muzikaal. Zij speelde piano en hij (huisarts) speelde viool. Rond 1967/68 kwam er eerst een leenvleugel in huis. Deze kwam van Wagenaar, een muziekinstrumentenwinkel in Utrecht. Maar in 1969 ging er een droomwens in vervulling! Er was, verkregen uit een erfenis, een bedrag vrijgekomen waarmee een eigen vleugel kon worden aangeschaft. De keus viel op een Steinway, model 'kamervleugel', een wat kleiner model dan het gangbare. Dit exemplaar was het laatste model dat gebouwd is van dit type. Toentertijd kostte de vleugel F4000,-. Een groot bedrag in die tijd!

De vleugel kwam en er werd druk op gespeeld door mijn moeder. Zij en mijn vader gaven geregeld huiskamerconcerten bij ons thuis. Er was ongeveer plek voor zo'n 35 gasten en meestal zat het vol. Zij speelden met z'n tweeën, maar ook wel met vier. Er speelde ook een cellist en een altviolist mee. Wat later richtte mijn vader een zigeunerorkest op. Mijn moeder speelde daar piano bij. Ook werd er een cimbaal in huis gehaald. Die werd bespeeld door mijn vader die, hoewel gespecialiseerd in viool, van alle muzikale markten thuis was.


Mijn moeder 'deed' conservatorium en werd pianolerares. In die hoedanigheid heeft zij jarenlang lesgegeven bij verschillende muziekscholen, tot aan haar pensioen. Tegelijkertijd gaf ze thuis ook regelmatig een privéles op de Steinway en begeleidde ze ook zangers.

Als kind had ik een bijzondere band met zowel de vleugel als de viool. Iedere avond viel ik in slaap met het geluid van het vioolspel van mijn vader die in zijn studeerkamer, gelegen naast mijn slaapkamertje, aan het oefenen was. Mijn moeder repeteerde meestal overdag. Hierbij had ik de gewoonte om dan onder de vleugel te gaan zitten, zo lang zij aan het spelen was. Waarom ik dat deed weet ik niet. Hierdoor kende ik veel muziekstukken uit mijn hoofd en volgens mijn moeder zong ik de melodieën dan 's morgens vroeg in mijn bed.

De vleugel is wel een aantal keren met ons mee verhuisd. Mijn moeder zorgde er dan wel voor dat alleen de meest ervaren verhuizers haar 'kind' mee mochten nemen. Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik zeven was en zo kwamen we in wat kleinere behuizing in Bilthoven terecht. En wat paste de vleugel dus ook daar weer goed in de woonkamer, dankzij het mooie formaat!
In Bilthoven ging ik op de middelbare school en raakte ik in de brugklas bevriend met mede-muziekliefhebbers. Van klassieke muziek moesten wij het niet zo erg hebben (want je ouders vinden dat leuk dus jij niet). En hoewel wij zeker ook luisterden naar de toen populaire jaren 80 muziek op de radio, waren mijn vrienden en ik dol op jazzmuziek. In de tijd van Ska, New Wave, Doemaar en Punk vrij apart voor een stel brugpiepers.
Dus we begonnen, niet door enige kennis gehinderd, een band. Toevallig zat ik in de klas met Michiel Borstlap. En die kon toen ook al, zoals we nu allemaal weten, een aardig deuntje spelen. Hij is wel eens een paar keer bij ons thuis geweest. Natuurlijk werd er dan door hem op de vleugel gespeeld. Hij zat ook in dat bandje, dat naar hem vernoemd was. Zijn niveau was toen al oneindig veel hoger dan dat van ons, maar dat maakte toen allemaal nog niets uit. Wij waren toen ergens tussen de twaalf en vijftien jaar en speelden nummers die nog veel te hoog gegrepen waren voor ons, maar wat vonden we het leuk! Aangezien ik geen pianolessen bij mijn eigen moeder serieus genoeg wilde volgen was mijn aandeel in dit bandje de zang. Nu Michiel wereldberoemd is, is het toch leuk dat zijn handen deze vleugel beroerd hebben, dat draagt dan ook weer bij aan de geschiedenis van dit mooie instrument!
Aliya Iskhaki bespeelt dit door de donateurs zo gekoesterde instrument sinds 2019.