vleugel

In 2020 kreeg Het Muziekinstrumentenfonds deze grote Bösendorfer vanuit de nalatenschap van een particulier. De dochter van de overledene schreef het volgende over de historie achter deze prachtige vleugel:

Toen de ouders van mijn moeder waren overleden en zij in het bezit kwam van haar erfdeel, heeft ze voor het eerst (en laatst) iets van grote waarde voor zichzelf aangeschaft. Ze deed daarmee een investering in plezier voor de rest van haar leven. Om tot een keuze te kunnen komen is ze, samen met mijn vader, diverse pianozaken gaan bezoeken, zelfs helemaal op excursie naar Steinway in Hamburg. Ze heeft tijdens die periode op verschillende instrumenten gespeeld, soms met applaus van toevallig in de zaak aanwezige klanten tot gevolg. Op de Bösendorfer was ze op slag verliefd geworden en dat is altijd zo gebleven.
De buurvrouw die 'slechts' in het bezit was van een Kawai, was dodelijk jaloers en verzocht haar dringend de deur naar het terras gesloten te houden als ze speelde, want dan 'daverde' (naar haar zeggen) het instrument over de buurt.
Onze Siamese kater met de deftige naam Ferdinand, dacht daar heel anders over. Hij had een uitgesproken voorkeur voor Chopin en sprong dan altijd gelijk bij haar op schoot, waar hij snorrend op en neer hobbelde op haar knieën bij het bedienen van de pedalen. Vrienden en kennissen hebben haar vaak tevergeefs geprobeerd over te halen een stukje voor te spelen. Het kan zijn dat ze dit steevast weigerde omdat ze daarvoor te bescheiden was, maar misschien eerder omdat het spelen voor haar te privé was. Zij legde heel haar ziel in de muziek.
Wat vooral heeft meegespeeld in haar keuze om de Bösendorfer aan de Stichting na te laten, was haar ontzag en bewondering voor jong talent. Niet alleen voor hen die ze op televisie zag in televisieprogramma's als Jonge mensen op het concertpodium, Koningin Elisabethwedstrijd, Podium Witteman, maar ook voor hen die ze in levende lijve had ontmoet. Ze sprak vaak enthousiast over de jonge solisten die met het Drents Symfonie Orkest en Koninklijk Symphonie Orkest Cecilia, (waarin zij viool speelde) optraden, om podium ervaring op te doen.
Ze wilde daarom haar vleugel ter beschikking stellen aan getalenteerde musici die zich zo'n prachtig instrument niet zomaar zouden kunnen permitteren.
Wat betreft de concoursen probeerde ze altijd te raden wie er ging winnen en was het dan soms helemaal niet eens met het oordeel van de jury. Aan pianoleeuwen, podiumtijgers en zielloze virtuozen had ze een hekel. Voor haar ging muzikaliteit altijd boven technische perfectie.
Niemand minder dan Nikola Meeuwsen, die nota bene de Koningin Elisabethwedstrijd van 2025 won, bespeelt op dit moment de Weense vleugel.