viool

Het Muziekinstrumentenfonds kreeg deze viool in 2008 geschonken van een particulier uit Rotterdam, die de viool ooit zelf geschonken had gekregen. Zie hieronder het verhaal dat zij in 2018 optekende:

2018, een bijzonder jaar voor de Silvestre
Honderdzestig jaar oud is 'mijn' Silvestre dit jaar, want hij werd gebouwd in 1858. Ik kan het niet laten om hem hier nog heel even 'mijn' viool te noemen. Want schrijven over de Silvestre is schrijven over een belangrijk deel van mijn leven.
Ik was tien jaar toen ik vioolles kreeg, tot mijn geluk van een heel bijzondere vrouw, Mevrouw Willebeek Le Mair-Muntz. Ik had bij haar thuis les, en het kon gebeuren dat ik bij aankomst midden in een gesprek viel met haar en haar vrienden Clara Eggink en J.C. Bloem. Grappig dat je dat volstrekt normaal vindt als je tien jaar bent…. Het mooie was dat zij het ook normaal vonden om mij bij hun gesprek te betrekken.
Mevrouw Willebeek was vol toewijding, altijd bezig na te denken over haar leerlingen. Dat ging niet alleen over de beste vingerzetting, maar ook over instrumenten en strijkstokken. Toen ik veertien jaar was had ze een instrument voor me gevonden waar ik op mocht spelen: de Silvestre, het instrument waarvan ze vond dat dat bij mij en mijn talent paste. Pas later, na haar overlijden, heb ik begrepen dat zij altijd een breder talent in me heeft gezien, dus vanaf het begin heeft geweten dat ik nooit alleen maar violist zou worden. Toch schonk ze me de viool.
Dankzij dit instrument ben ik toegelaten op het conservatorium en heb ik mij als musicus kunnen ontwikkelen. Stravinsky, Brahms, oude muziek, Bach: alles klonk goed op mijn Silvestre. Zo heb ik bijvoorbeeld de muziek van Purcell en John Dowland ontdekt. De viool heeft me met ongelofelijk veel muziek in aanraking gebracht, èn ik heb heel veel geleerd over het musiceren, solo, in ensembles, in orkesten. Ik vond het heerlijk om in het conservatoriumorkest het orkestrepertoire te spelen. Toch ben ik met de muziek een andere kant opgegaan, en is de viool niet mijn hoofdrichting gebleven.

2018 is ook om een andere reden een gedenkwaardig jaar: het is tien jaar geleden dat ik Het Muziekinstrumentenfonds belde met de vraag of zij geïnteresseerd waren in de Silvestre. En zo gebeurde het dat Frits Schutte naar Rotterdam kwam om kennis te maken en een en ander te bespreken. Dat was een bijzondere ontmoeting, open, liefdevol, met als resultaat dat Frits met de Silvestre weer terug naar Amsterdam ging. De vanzelfsprekendheid van onze ontmoeting was een afspiegeling van mijn besluit om de viool aan Het Muziekinstrumentenfonds te schenken, helder en zonder enige reserve. Ik zag het ook als een eerbetoon aan mevrouw Willebeek die hem ooit aan mij schonk. Ik had echt het gevoel: zo hoort het en niet anders.
Behalve het instrument gaf ze mij ook de verantwoordelijkheid die daarbij hoorde: de taak om er goed voor te zorgen. Daarmee heeft ze me ook een stuk vertrouwen mee gegeven. Dat vertrouwen kon ik nu doorgeven.

Mooie besluiten herken je, je hebt ze bijna onbewust al genomen. Noem het intuïtie, anders benoemen mag ook. Ze klinken als een fantastisch zuiver akkoord. Je doet het zelf, maar het overkomt je ook.
Dit besluit over mijn viool was er zo een. Het heeft me zeer gelukkig gemaakt.
Floor Lecoultre was ook erg gelukkig met de Sylvestre, zij speelde maar liefst 14 jaar op het instrument. Nu is het de beurt aan Vivian Giesbertz.