viool

Kort na het overlijden van zijn echtgenote, violiste Margreet van de Groenekan, besloot Anton Kersjes (zelf in 2004 overleden) alle instrumenten en strijkstokken uit haar nalatenschap te schenken aan Het Muziekinstrumentenfonds. De collectie beslaat een viertal violen, een cello, 10 strijkstokken en een vleugel. De Lupot is het ‘topstuk’ uit die collectie. De viool heeft een krachtig, onmiskenbaar eigen karakter, waar lang niet iedere musicus mee uit de voeten kan.

Margreet van de Groenekan wist de viool blijkbaar wel te ‘temmen’, hetgeen ook gold voor Daniel Rowland (die de viool in 2000 in bruikleen kreeg en er 6 jaar op speelde) en Carla Leurs die de viool direct daarna ging bespelen. Beide spelers wisten binnen vijf minuten dat ‘het klikte’. Carla noemde de viool liefkozend haar ‘wolfje’. Met een knipoog naar het Italiaanse ‘Lupo’ (=wolf), maar vooral ook omdat de viool iets onstuimigs heeft dat haar juist erg aansprak.

Na deze viool 14 jaar te hebben bespeeld, besloot Carla toch om op zoek te gaan naar een instrument met een ander klankkarakter. Toen Het Muziekinstrumentenfonds erin slaagde om een prachtige Guadagnini-viool aan te kopen waar Carla op kon gaan spelen, leverde ze (met pijn in het hart) de Lupot in. Voor Deniz Espir bleek dat de kans om ook over te stappen naar een instrument dat meer aansloot bij zijn klankideaal. Hij leverde een Cuypers-viool in en speelt sinds juli 2021 op de Nicolas Lupot.