Joseph Hel

Joseph Hel begon zijn carrière als vioolbouwer in een tijd dat de tweede industriële revolutie was ingezet en het oude vakmanschap aan alle kanten werd bedreigd. Ook Hel, geboren in 1842, zag na zijn opleiding in Mirecourt hoe er in ateliers gewerkt werd met allerlei machinale methoden. Echt geïnspireerd door het vak raakte hij pas in de werkplaats van de vioolbouwer Sebastien Vuillaume waar nog werd gewerkt volgens traditionele methoden. Het zou Nicolas II Darche, een van de leerlingen van François-Nicolas en Jean-Baptiste Vuillaume, zijn die zijn uiteindelijke leermeester werd.

Zijn gedegen vakmanschap leidde er toe dat Joseph Hel op 34-jarige leeftijd gevraagd werd vioolbouwer te worden voor l’Academie Imperiale et Conservatoire de Musique, in Lille. Zes jaar later werd hij beheerder van de privécollectie van David Laurie, die een van de mooiste verzamelingen ter wereld bezat. De collectie bevatte Stradivari’s, een Amati’s, Guarneri del Gesù’s, en Vuillaumes. Bestudering van deze instrumenten zou het vakmanschap van Hel zelf verder opstuwen.

Zijn klanten zocht hij inmiddels ver buiten Frankrijk, hij reisde regelmatig naar Engeland en Amerika, en steeds vaker werd hij internationaal gevraagd als jurylid. Bij de wereldtentoonstelling in 1889 wilde hij niet in de jury omdat hij zelf mee wilde doen. Voor die inzending behaalde hij het Diplome d'Honneur. Elf jaar later behaalde hij de Grand Prix op de Exhibition Universelle in Parijs, een hoogtepunt in zijn carrière. Lang zou hij daarvan niet genieten, want hij overleed op 60-jarige leeftijd. Zijn oeuvre omvatte ongeveer 750 instrumenten.