Benjamin (I) Banks

De achttiende-eeuwse Engelse kerk had een grote weerstand tegen verandering. De kathedraal van Salisbury was daar geen uitzondering op. Regels en gebruiken waren geërfd uit het verleden en daar was praktisch geen verandering in gekomen. In Salisbury domineerde de Dom niet alleen het stadsbeeld, maar ook het dagelijks leven van de meeste inwoners werd daar door beïnvloed. Ook dat van de familie Banks, die al generaties lang in de stad woonde.

Benjamin Banks zou alleen om die reden al geen wereldbestormende vioolbouwer worden. Hij werd in het conservatieve Salisbury geboren en bleef er zijn hele leven wonen. Zijn instrumenten weerspiegelen de tijdgeest van de stad; ze gaan heel geleidelijk mee met de veranderingen: soms voortreffelijk gebouwd, soms minder goed, al naar gelang de eisen van de opdrachtgever.

In en om de stad had hij wel klanten, maar zijn grootste afzetmarkt was Londen. Daar leverde hij aan twee van de grootste handelaren in muziekinstrumenten. Eerst bouwde hij naar de Engelse vioolbouwtraditie, maar nadat een van de handelaren een viool van Nicolò Amati had gezien vroeg hij Benjamin Banks om die na te maken. In de laatste achttien jaar van zijn leven ontwikkelde hij zich tot een Engelse Amati. Later zou de trend in Londen helemaal naar Stradivari overgaan en bouwde Banks ook naar deze bouwer.

Benjamin Banks heeft een grote hoeveelheid goede cello’s, violen en enkele altviolen nagelaten die hij aanvankelijk alleen en later samen met zijn zoon bouwde.